Ciepłownia Kawęczyn - Kawęczyn-Wygoda - Warszawa - warto zobaczyć w iwaw
Ciepłownia Kawęczyn


Ciepłownia Kawęczyn

Komin ciepłowni ma 300 metrów i jest najwyższą budowlą w Warszawie (i drugą w Polsce), na jego szczyt winda jedzie 7 minut. Znajdują się na nim również nadajniki radiowo-telewizyjne. Obecnie jest to ciepłownia szczytowa, uruchamiana głównie zimą. Po zbudowaniu była to elektrociepłownia, istniały również plany znacznej rozbudowy, które jednak nie zostały zrealizowane.

biurowiecbiurowiectereny kolejowetereny kolejowewysokościowiecwysokościowiec

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić to miejsce w Warszawie:

  • Ulice:   ulica Chełmżyńska, ulica Strażacka
  • Rok powstania:  1983-1983
  • Obszar MSI:  Kawęczyn-Wygoda
  • Wysokość:   300 m
  • Funkcja:  przemysłowa
  • Styl:  industralizm
  • Związane osoby:

Opis urbanistyczny:

Ciepłownia Kawęczyn (ul. Chełmżyńska #180) należy do sieci PGNiG Termika. Jest to trzeci zakład w Warszawie co do ilości dostarczanego ciepła. Ma on charakter szczytowy, co oznacza, że uruchamia się go jedynie w przypadku braków w sieci [1] lub gdy temperatura spada poniżej -2 (poniżej 5 [4]) stopni Celsjusza [2]. Obecnie w zakładzie pracuje 21 pracowników produkcji i 4 osoby nadzoru [4].

Komin ciepłowni o wysokości około 300 (300.5 [11], 295 [10]) metrów jest najwyższą budowlą w Warszawie [1] i jednocześnie 50 (48 [11]) najwyższym kominem na świecie, 18 w Europie i 2 w Polsce (po kominie elektrowni w Jaworznie [5]) [4]. Na Mazowszu wyżej sięga tylko radiowy maszt w Łazach [15]. Podróż na górę komina odbywa się windą i trwa około 7 minut. Wejście po drabince osobie w dobrej kondycji zajmuje około 50 minut. Co kilka metrów, wewnątrz komina, znajdują się metalowe kondygnacje, tzw. piętra techniczne, które służą do pracy na wysokościach i na których znajdują się stanowiska kontroli emisji spalin. Po wyjściu z windy na ostatniej kondygnacji do pokonania pozostaje jeszcze kilka metrów po drabinie [4]. Pod kominem najpewniej znajduje się schron [12].

Proces wyłapywania pyłu odbywa się w filtrach znajdujących się w wielkim magazynie, co niemal zupełnie rozwiązuje problem hałasu [4]. Zainstalowano jeden z najnowocześniejszych obecnie filtrów, w których tlenki azotu i siarki reagują z dodanym do spalin amoniakiem tworząc azotan amonu i siarczan amonu, które następnie są wychwytywane przez elektrofiltry. Azotan amonu i siarczan amonu są następnie wykorzystane jako nawozy sztuczne. Reakcje chemiczne odbywają się w środowisku nietermicznej plazmy atmosferycznej, która jest pobudzana przez wysokoenergetyczne elektrony emitowane przez betatron. Instalację systemu oczyszczania spalin nadzorował prof. Andrzej Grzegorz Chmielewski [1]. Wszystkie odpady paleniskowe wykorzystywane są gospodarczo, przede wszystkim do produkcji materiałów budowlanych [3].

Na kominie od czerwca 1992 roku znajdują się urządzenia nadawcze. System antenowy został wykonany przez firmę ANEX z Wrocławia. Ponieważ wykonawca nie miał uprawnień alpinistycznych, fragmenty anten wypychano przez okienka i jednocześnie mocowano. W sierpniu 1995 roku rozpoczęła nadawanie z komina stacja Eska w paśmie CCIR na 102.0 MHz. Od kwietnia 1996 roku z komina swój program nadawało Radio Maryja na częstotliwościach 73.7 MHz oraz 89.1 MHz, a niedługo później Katolickie Radio Warszawa na 70.7 MHz i 106.2 MHz. Emisja tych stacji prowadzona była do sierpnia 2001 roku. Od 23 grudnia 2003 roku zmieniła się częstotliwość na 89.0 MHz. Od maja 2012 roku z komina nadawana jest TV Mobilna (MUX-4, o mocy ERP 10.0 kW [11]). W roku 2013 spółka INFO-TV-FM prowadziła testy emisji multipleksu DAB+ [10]. Na szczycie zainstalowane są przekaźniki sygnału radiowego stacji Polskiego Radia ("Jedynka", "Dwójka", "Trójka" i "Czwórka"), których sygnał jest odbierany w odległości nawet 100 km od Warszawy [11]. Na podestach anten obserwuje się czasem sokoły [6].

Na teren ciepłowni od południa prowadzi bocznica kolejowa, która na początku kompleksu rozgałęzia się na kilkanaście torów. Obok głównego zakładu (który tworzy budynek filtrów, komin i generatory, a prowadzi do niego m.in. suwnica) znajduje się wywrotnica, a bocznica kończy się na północy lokomotywownią. Na zachód od głównego budynku znajduje się podstacja energetyczna, a na południe od niej wyprowadzone są w stronę Warszawy rury ciepłownicze. Na południe od bocznicy zlokalizowano odstojnik popiołów. Należy on do P.P.U. Energoutech Kawęczyn. Z kolei na wschód od głównego zakładu i torów kolejowych znajduje się hałda węgla.

Obiekty, pomniki, tablice:


Obiekty, pomniki, tablice

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

XVIII wiek i wcześniej:


XVIII wiek i wcześniej

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

XIX wiek:


XIX wiek

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Okres międzywojenny:


Okres międzywojenny

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

II wojna światowa i Powstanie Warszawskie:


II wojna światowa i Powstanie Warszawskie

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Odbudowa stolicy:


Odbudowa stolicy

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Czasy PRL-u:

Przed budową kompleksu znajdowały się w tym miejscu grunty uprawne.

Budowę ciepłowni planowano już w latach 70-tych XX wieku [11]. Podczas prac głębokie wykopy pod komin spowodowały wyschnięcie studni w promieniu kilku kilometrów [6]. Obiekt został oddany do użytku w 1983 roku [1]. W zakładzie zainstalowano cztery kotły wodne typu WP (dwa WP-120 i dwa WP-200 [12]) [8]. Była to ostatnia inwestycja tego typu na terenie Warszawy, którą udało się zrealizować [11]. Od 1983 roku do 2005 roku zakład funkcjonował jako elektrociepłownia [12].

Pierwotnie zakład miał być rozbudowywany, dlatego powstała monumentalna konstrukcja [4]. Planowano montaż kotłów parowych i turbozespołów ciepłowniczych. Na potrzeby obiektu pracowało samodzielne laboratorium chemiczne, stacja prób urządzeń elektrycznych, duży warsztat mechaniczny i elektryczny oraz nowoczesny magazyn. We współpracy z placówkami badawczymi i naukowymi podejmowano działania w kierunku optymalizacji ekonomiki pracy urządzeń wytwórczych, a także testowano nowe technologie. Przykładem współpracy jest stacja odsiarczania spalin metodą radiacyjną (spaliny są napromieniowywane i opadają w dół). Instalacja drenażowa komina i budynku głównego jest jednocześnie źródłem wody technologicznej dla zakładu [8].

Przez pewien czas w zakładzie zatrudnionych było 600 osób [4].

W przewodach kominowych w 1988 roku został zainstalowany stały monitoring spalin [8].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Teren ciepłowni

[1987] Teren ciepłowni (źródło)

Przemiany 1989-2000:

Po ociepleniu w latach 90-tych XX wieku wielu budynków w Warszawie zapotrzebowanie na energię cieplną zmniejszyło się. Nie było konieczności budowania nowych bloków energetycznych z turbozespołami [8], więc plany rozbudowy nie doszły do skutku.

W 1993 roku elektrociepłownia została przekształcona w jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa pod nazwą Elektrociepłownie Warszawskie S.A [14].

XXI wiek:

W 2000 roku firma Vattenfall przejęła większościowe akcje spółki [14]. W 2002 roku został wyłączony z eksploatacji jeden z dwóch kotłów WP-120 [8].

Od 2005 roku kompleks działa jako ciepłownia Kawęczyn [1]. Zdemontowano turbiny i ciepłownia wytwarza obecnie tylko ciepło, bez energii elektrycznej [13]. W 2011 roku były w niej zainstalowane dwa kotły wodne, o łącznej mocy cieplnej 512 MW [4]. W 2012 roku były trzy kotły wodne z palnikami niskoemisyjnymi pozwalającymi na obniżenie stężenia tlenków azotu w spalinach, których łączna moc cieplna wynosiła 605 MW (465 MW [1]) [7].

Od 2012 roku właścicielem jest PGNiG TERMIKA SA [14]. W maju 2013 roku firma Automatyka-Pomiary-Sterowanie SA wykonała kompleksową modernizację automatyki jednego z kotłów WP-200 [18].

W 2014 roku planowano budowę na terenie ciepłowni wielkiej spalarni odpadów o wydajności 300 (200 [17]) tys. ton rocznie (moc zakładu miała być pięciokrotnie wyższa od spalarni działającej na Targówku [17]) [16]. Koszt spalarni szacowano na 500-600 mln zł. Miała ona produkować 50 MW energii cieplnej i 25 MW energii elektrycznej [17]. Towarzystwo Przyjaciół Ząbek oraz Urząd Miasta Ząbki złożyło protest przeciwko planom lokalizacji spalarni, a prezydent Warszawy uwzględniła te uwagi i kontrowersyjna decyzja została wykreślona z projektu [16].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Nadajniki

[2005] Nadajniki (źródło)

Wysokość komina

[2011] Wysokość komina (źródło)

Komin podczas remontu

[2011] Komin podczas remontu (źródło)

Zakład Vattenfall

[2012] Zakład Vattenfall (źródło)

Komin

[2012] Komin (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2012] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2012] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Nadajniki

[2012] Nadajniki (źródło)

Bocznica

[2012] Bocznica (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2013] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Hałda węgla

[2014] Hałda węgla (źródło)

Lokomotywownia

[2014] Lokomotywownia (źródło)

Widok od północy

[2014] Widok od północy (źródło)

Widok od północnego-zachodu

[2014] Widok od północnego-zachodu (źródło)

Budynek od północy

[2014] Budynek od północy (źródło)

Budynek od północy

[2014] Budynek od północy (źródło)

Budynek od północy

[2014] Budynek od północy (źródło)

Stacja transformatorowa

[2014] Stacja transformatorowa (źródło)

Rury ciepłownicze od zachodu

[2014] Rury ciepłownicze od zachodu (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2015] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2016] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Ciepłownia Kawęczyn

[2017] Ciepłownia Kawęczyn (źródło)

Widok z komina

[2017] Widok z komina (źródło)

Widok z komina

[2017] Widok z komina (źródło)

Komin

[2017] Komin (źródło)

Komin

[2017] Komin (źródło)

Widok z komina

[2017] Widok z komina (źródło)

Widok z komina

[2017] Widok z komina (źródło)

Komin

[2017] Komin (źródło)

Ciepłownia widziana z ulicy Chełmżyńskiej

[2017] Ciepłownia widziana z ulicy Chełmżyńskiej (źródło)

Teren ciepłowni

[2018] Teren ciepłowni (źródło)

Zaktualizowano: 01 - 2019