Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego - Ursynów Północny - Warszawa - warto zobaczyć w iwaw
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego


Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Mimo, że świątynia powstała w latach 80-tych XX wieku, jest to jeden z najsłynniejszych nowych kościołów w Warszawie, najstarszy kościół na Ursynowie i gromadzący jedną z najliczniejszych parafii w Polsce. Ogromna ceglana fasada (przez co bryła bywa nazywana Malborkiem) nie znajduje się od ulicy, tylko od wewnętrznego parku. Pośrodku niej znajduje się krzyż, który w części jest wejściem, a w części świetlikiem nad organami. Obok stoi dzwonnica. Wewnątrz warto zobaczyć podpory, które nie dotykają ziemi, malowaną drogę krzyżową czy zagubiony XVIII-wieczny obraz Matki Boskiej.

bibliotekabibliotekakościółkościółtablica pamięcitablica pamięci

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić to miejsce w Warszawie:

  • Ulice:   Aleja Komisji Edukacji Narodowej, ulica Dzwonnicza
  • Rok powstania:  1981-1989
  • Obszar MSI:  Ursynów Północny
  • Wysokość:   20 m
  • Funkcja:  sakralna
  • Styl:  postmodernizm
  • Związane osoby: Badowski Zbigniew, Budzyński Marek, Maśluszczak Franciszek, Morek Tomasz, Wicha Piotr, Wojdat Tadeusz, Wyszecki Artur

Opis urbanistyczny:

Jednym z najbardziej znanych powojennych kościołów w Warszawie [2] jest Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego (al. Komisji Edukacji Narodowej #101) [1]. Jest to najstarszy kościół na Ursynowie, służący jednej z najliczniejszych parafii w Polsce. Zarówno kościół jak i parafia mają to samo wezwanie. W Warszawie jest jeszcze jedna świątynia pod tym wezwaniem, ewangelicko-augsburska [11].

W parafii pracuje pięciu wikariuszy i dwóch rezydentów. Początkowo w parafii usługiwały siostry ze Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusowego z Grabowa. Od 1984 roku służbę przejęły Córki Św. Franciszka Serafickiego z Sandomierza. Istnieje tu 30 wspólnot parafialnych [1].

Szeroko rozwinięta jest działalność charytatywna. Od 2011 roku działa tu Wspólnota S-Egidio, organizująca we współpracy z parafią wigilię dla bezdomnych na 400 osób. Działa parafialna biblioteka [1] i chór (od września 1998 roku, jego założycielką i pierwszą dyrygentką była siostra Michaela, pierwszy występ miał miejsce 22 listopada 1998 roku) [11]. W świątyni odbywają się dzielnicowe kulturalne i patriotyczne wydarzenia. Na terenie parafii istnieje Kaplica Pamięci Narodowej, działa Galeria „Wieża”, w której prezentowane są wystawy sztuki [1]. W każdą drugą niedzielę miesiąca mają miejsce "Koncerty na Ursynowie" z udziałem wybitnych polskich muzyków i śpiewaków [8], we współpracy parafii i Urzędu Dzielnicy. Pierwszy z koncertów odbył się 9 lutego 1997 roku [1].

Budynek kościoła pojawiał się w kilku filmach (m.in. w Dekalogu I Krzysztofa Kieślowskiego) oraz teledyskach (m.in. Mars napada Kazika i Polskie mięso T.Love) [1].

W kościele znajdują się relikwie św. papieża Jana Pawła II, arcybiskupa warszawskiego św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, św. o. Pio, św. siostry Faustyny, bł. ks. Jerzego Popiełuszki oraz bł. ks. Antoniego Rewery [11].

Bryła świątyni

Kościół z powodu swojej monumentalności zwany jest Malborkiem [4] lub Warownią [14]. Świątynia ma 44 metry długości, 32 metry szerokości i wysokość wewnętrzną 19 metrów. Powierzchnia kościoła górnego wynosi 1400 m2. Powierzchnia całkowita wyniosła 7411 m2, a kubatura 49.6 tys. m3 [1].

Jest to dzieło Marka Budzyńskiego, Piotra Wichy i Zbigniewa Badowskiego [2]. Konstruktorem był inż. Andrzej Krawczyk, zaś projektantem instalacji wodno-kanalizacyjnych inż. Jerzy Rotowski [1]. Bryła nawiązuje do historycznych form. Spływy fasady kojarzą się z formami barokowymi, przypory w elewacjach bocznych, nieotynkowana cegła oraz kamienie w cokole odwołują się do gotyku [6]. Jest to przykład postmodernizmu [3].

Kościół stoi plecami do ulicy, gdyż Marek Budzyński chciał, aby fasada świątyni stała się pierzeją osiedlowego placu z fontanną, lokalnego miejsca spotkań (prof. Budzyński pracował nad koncepcją zagospodarowania całej części miasta, co zakończyło się szczegółowym planem w 1989 roku) [15]. Powierzchnia ściany prezbiterialnej kościoła wynosi ok. 700 m2, a grubość muru 104 cm. Ponieważ tworzy ona potężny „żagiel” narażony na parcie wiatru, została wzmocniona obustronnymi rusztowaniami z przyporami [1]. Dominującym elementem dekoracyjnym jest monumentalny krzyż łaciński w centrum fasady. W jego dolnej części umieszczone zostało wejście, pozostała stanowi świetlik [6] nad chórem. Całość jest wykonana z czerwonej cegły. Na elewacjach świątyni architekt połączył cegłę, polne kamienie, tynk i drewno, a fasadę ukształtował w bardzo charakterystyczną bryłę [2].

Wnętrze i ołtarz

Jednymi z unikalnych elementów wnętrza są jednostronnie podparte łuki podpór żelbetowych dachu, rozdzielające nawy wewnątrz kościoła, które od strony przejścia nie sięgają ziemi, tylko wiszą w powietrzu [2]. Brak filarów lub innych podpór pozwolił na uzyskanie przysłoniętej przestrzeni, w której z każdego miejsca widać centralny ołtarz. Powyżej łuku pozostawiono puste przestrzenie [1].

Pierwotnie w ścianie ołtarzowej wymurowanej od wewnątrz cegłami Ackermana był widoczny tylko zarys krzyża, a fakturę wewnętrznej powierzchni tworzyły zwykłe cegły. Obecnie jest tam płaskorzeźba, której autorami są Tomasz Morek i Artur Wyszecki. Wnętrze krzyża o wysokości ponad 12 m pokrywa ceramika, ugnieciona i wyrzeźbiona z gliny w cegielni na Pomorzu. Po wykonaniu w glinie rzeźba została pokrojona na kwadratowe kawałki o boku ok. 44 cm i wadze od 20 do 40 kg każdy (ponad 200 modułów waży łącznie ponad 5 ton). Po zmontowaniu artyści wykonali podmalowania dla podkreślenia pewnych efektów plastycznych [1]. W niszach można dostrzec zarys ukrzyżowanego Chrystusa oraz dwóch postaci u stóp krzyża, po jego obu stronach.

24 marca 2002 roku kard. Glemp Prymas Polski dokonał poświęcenia ściany ołtarzowej [1].

Organy

We wrześniu 2006 roku oddano do użytku organy koncertowe. Pierwszy koncert organowy odbył się w październiku 2008 roku [11], w wykonaniu prof. Wacława Golonki z Krakowa [1].

Wykonawcą instrumentu była firma Włodzimierza Truszczyńskiego z Warszawy. Dyspozycje do projektu instrumentu, mającego 3 manuały i pedał (53 głosy), opracował Michał Dąbrowski, a projekt architektoniczny M. Kotarska [1]. Skala manuałów jest w zakresie C-g3, a skala pedału C-f1. Traktura gry jest mechaniczna, a traktura rejestrów elektryczna. Elektroniczny system umożliwia 32768 kombinacji [9].

Kolejne klawiatury to manuał 1: Bourdon 16, Pryncypał 8, Holflet 8, Gemshorn 8, Flet kryty 8, Oktawa 4, Flet 4, Kwinta 2 2/3, Oktawa 2, Tercja 1 3/5, Mixtura 2 2/3 6x, Mixtura 2 2/3 4x*, Mixtura 1 1/3 4x*, Fagot 16, Trompet 8, Clairon 4, Kornet; manuał II: Gedact 8, Quintadena 8, Prestant 4, Rurflet 4, Koppelflet 2, Sesquialtera 2 2/3+1 3/5, Kwinta 1 1/3, Cymbel 1 3x, Dulcjan regal 16, Krumhorn 8; manuał III: Salicet 16, Pryncypał 8, Flet harmoniczny 8, Bourdon 8, Viola da gamba 8, Vox coelestis 8, Pryncypał włoski 4, Trawersflet 4, Fugara 4, Nasard 2 2/3, Oktawa 2, Acuta 2 4x, Basson 16, Trompet harmoniczny 8, Obój francuski 8, Vox humana 8, Clairon 4; pedał: Majorbas 32, Pryncypałbas 16, Subbas 16, Oktawbas 8, Violonbas 8, Fletbas 8, Chorałbas 4, Mixtura 2 2/3 4x, Puzon 16, Trompet 8, Trompet 4 [9].

Kaplica Matki Bożej

W kościele znajduje się kaplica Matki Bożej, również autorstwa Tomasza Morka i Artura Wyszeckiego. W centralnym miejscu znalazł się obraz Matki Boskiej Ursynowskiej. Elementami wystroju kaplicy są: złoty kolor ścian z lilijkami symbolizującymi opiekę Bożą, a w łukach kaplicy przedstawienia dwóch miast: Saint Malo i Paryża, z którymi łączą parafię bliższe więzy, m.in. przyjacielska pomoc otrzymana od Francuzów w okresie stanu wojennego [1].

W kaplicy znajduje się też pierwszy obraz Matki Bożej dedykowany parafii został namalowany przez panią Marię Wałkowską. Ksiądz Jan Twardowski urzeczony tym wizerunkiem napisał wiersz „Matka Boża Ursynowska”. Następny obraz to MB Częstochowska, namalowany do filmu: „Dekalog” kręconego w budującym się kościele i podarowany przez reżysera. W stoją również dwie figury Matki Bożej [1]. Są to dary od zaprzyjaźnionych parafii z Francji (figura ciemna pochodzi z Saint Malo, figura jasna z Paryża) [1].

Obraz Matki Boskiej Ursynowskiej Wytrwale Szukającej koronowany został koronami prymasowskimi przez kard. Józefa Glempa 18 czerwca 2006 roku [11]. W piątą rocznicę koronacji, 18 czerwca 2011 roku, zostały poświęcone i umieszczone na obrazie nowe korony Dzieciątka i Matki Bożej [1].

Obraz namalowany jest na płótnie lnianym techniką olejną, przez nieznanego malarza (nie jest podpisany ani datowany). Zakomponowany jest w prostokącie stojącym, o wymiarach 90 x 112 cm. Przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus w geście błogosławiącym. Matka Boża ubrana jest w jasną suknię wykończoną pod szyją haftowaną lamówką, na głowę i ramiona ma nałożony płaszcz w kolorze ciemnego błękitu z podszewką w kolorze złotym. Nad głową znajduje się nimb w kolorze jasnego różu i korona. Głowa Matki Bożej ujęta jest w trzech czwartych i zwrócona jest w kierunku Dzieciątka Jezus, a oczy spoglądają prosto na widza. Dzieciątko Jezus namalowane jest w pozycji siedzącej na lewym ramieniu Matki Bożej w sukni czerwonej, symbolizującej przepowiedzianą Mękę Pańską. Głowa uniesiona jest lekko ku górze, a wzrok skierowany przed siebie. Głowa otoczona jest nimbem z poświatą. Suknia Jezusa ozdobiona jest obszyciem z ornamentami w kolorze złota. Błogosławi on dwoma palcami prawej ręki, w lewej trzyma na kolanach zamknięte Pismo Święte. Maryja prawą rękę kieruje prosto ku Jezusowi. Na koronie Matki Bożej namalowany jest kaboszon, kamień szlachetny mający szlif o formie kulistej. Autor zapewne nie przewidywał nakładania sukienek [12].

Historia obrazu nie jest znana. Znajdujący się na tkaninie udrapowanej w kształcie tronu ornament lambrekinowy i stylizowane owoce granatu, które są symbolem miłości, cierpienia i śmierci, mogą być wskazówką do datowania na koniec XVI lub początek XVII wieku. Przypuszcza się, że obraz został namalowany dla rodziny herbowej, widoczne są symbole i układy heraldyczne, np. układ kotary z podbiciem bordowym, umiejscowienie korony w centralnym miejscu [12]. Obraz ten porzucony na klatce schodowej, zniszczony, pozbawiony jakiejkolwiek czci, został przekazany do parafii przez policję [1]. Po konserwacji umieszczono go w kaplicy bocznej [4].

Kaplica św. Judy Tadeusza

28 października 2001 roku bp Marian Duś poświęcił kaplicę i obraz św. Judy Tadeusza. Autorami tryptyku są Tomasz Morek i Artur Wyszecki [1].

18 maja 2006 nastąpiło poświęcenie obrazu namalowanego przez Jana Rylke przedstawiającego Ojca Świętego Jana Pawła II, który został umieszczony w kaplicy. 29 maja 2006 poświęcono obraz w identycznej konwencji, tego samego autora. Przedstawia on kard. Stefana Wyszyńskiego i również trafił do kaplicy [1].

Droga Krzyżowa

Namalowanie obrazów Drogi Krzyżowej zaproponował ursynowskiemu malarzowi, Franciszkowi Maśluszczakowi [1] ks. Wojdat. Prace nad obrazami trwały ponad dwa lata. Równocześnie z malowaniem drogi krzyżowej montowano organy [5]. 3 marca 2006 roku bp Piotr Jarecki dokonał poświęcenia stacji Męki Pańskiej oraz odprawił przy nich pierwsze nabożeństwo Drogi Krzyżowej [1].

Drogę Krzyżową malarz uważa za jedno z największych wyzwań, pełną symboliki. Na pierwszej stacji linie od poszczególnych postaci spotykają się na postaci Jezusa. Na środku jest widoczna waga, która nie wymierza sprawiedliwości, jest w równowadze. Jezus sam wskazuje na swoją winę. Druga stacja jest bardzo realistyczna, pokazuje bezludną Jerozolimę, przez którą idzie osamotniony Jezus. Obok siedzi diabeł, który nakazuje biczowanie. Na trzeciej stacji z tyłu upadającego Jezusa widać suche drzewo na którym się powiesił Judasz. Krzyż uderza tam o ziemię, która krwawi. Na obrazie stacji czwartej widać dwóch łotrów ukrzyżowanych z Jezusem. W momencie jej malowania zmarł Jan Paweł II. Przy stacji drugiego upadku w tle znajduje się Golgota namalowana gościnnie przez Aleksandra Rozenfelda. Na stacji, w której kobiety opłakują Jezusa, stoją one po jednej stronie, po drugiej natomiast znajduje się kula, w połowie niebieska, w połowie złota, symbolizująca Ziemię. Stacja ukazująca trzeci upadek ma niespokojny obraz, przestrzeń jest bez nadziei, nic tam nie rośnie. Na stacji obnażenia Jezusa z szat, łotr przybija Jezusa gwoździami, których główki przypominają kwiaty, a na nogach żołnierza są współczesne Martensy. Hełmy żołnierzy są na obrazie raz gładkie, raz rogate, co wskazuje, że są to ukryte postaci diabłów. Gdy Jezus jest przybijany, krzyż leży na kamieniach z marmuru, a cieknie krew na buty przybijającego. Po przebiciu prawego boku, krzyż jest czarny, żałobny, przytrzymywany klinami. Na obrazie złożenia do grobu, całun ma charakter wstęgi Mobiusa, jest iluzją, co ma sugerować niemożliwość śmierci [5].

Tryptyk Wniebowstąpienie

Drugim dziełem Franciszka Maśluszczaka jest tryptyk „Wniebowstąpienie” [1]. Na tryptyku widać Jezusa i Matkę Boską Ursynowską, wierni stoją przed kościołem, jest m.in. kard. Józef Glemp, ks. Wojdat, oraz żona, syn i wnuczka artysty. Z prawej strony jest siewca, który sieje ziarna chleba na ursynowskim polu, a obok stoi czekająca matka, z rozkrojonym bochenkiem. Wniebowstąpienie pokazuje wir, eksplozję linii, którymi wędrują dusze [5]. Charakterystyczne są na dziele kolory i deformacje postaci, które pokazują z jednej strony prawdziwą istotę człowieka, z drugiej pewną groteskę [5].

16 marca 2008 roku tryptyk został poświęcony przez kard. Józefa Glempa [1].

Pozostałe dzieła

Rzeźba Ecce Homo przedstawia Chrystusa ubiczowanego w cierniowej koronie, pochodzi prawdopodobnie z XVII wieku [1].

21 grudnia 2011 roku w miejscu wcześniej obecnego wizerunku Jana Pawła II, we wnęce frontowej ściany kościoła, została zainstalowana i poświęcona mozaika przedstawiająca papieża [1] Jana Pawła II, wykonana w rocznicę śmierci przez małżeństwo artystów Guzowską i Rychtera w pracowni „Studio Mozaiki”. Wewnątrz kościoła jest mozaika św. Pawła, wykonana z okazji Roku św. Pawła jest autorstwa tych samych artystów. Ks. Kazimierz Nycz, Metropolita Warszawski, dokonał poświęcenia tej mozaiki 28 czerwca 2009 roku [1].

28 marca 2010 roku urządzono nową kaplicę, w której zostały umieszczone relikwie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Poświęcił ją kard. Józef Glemp [1].

20 maja 2012 roku ks. bp Marian Duś poświęcił tablicę upamiętniającą historię budowy kościoła [1].

Obiekty, pomniki, tablice:

Dzwonnica

16 czerwca 1983 roku na powitanie Ojca św. Jana Pawła II po raz pierwszy zabrzmiał dzwon Głos Maryi, ufundowany z okazji 600-lecia Jasnej Góry i drugiej pielgrzymki Papieża-Polaka do Ojczyzny. Waży on ok. 600 kg. Dzwon zawisł na tymczasowej konstrukcji [1].

16 kwietnia 2000 roku oddano do użytku dzwonnicę, wykonaną przez firmę OGBUD. Pracami kierował inż. Paweł Zdanowicz. Powstała ona według projektu architektów świątyni. Kard. Glemp Prymas Polski dokonał poświęcenia dzwonnicy. Zawisły w niej również dwa nowe dzwony zakupione z ofiar parafian: Wniebowstąpienie Pańskie (800 kg) i dzwon Jubileuszu Roku 2000 (300 kg). Dzwony wykonano w ludwisarni Felczyńskich w Taciszowie [1].

Dom parafialny i budynek katechetyczny

W luty 1983 roku rozpoczęto roboty fundamentowe przy domu parafialnym i pomieszczeniach technicznych. Wobec problemów z uzyskaniem dźwigów udało się zakupić samochody dostawcze, którymi po wybudowanych pochylniach dostarczano materiały. Prace przy budowie stanu surowego trwały cały sezon i następną zimę [1]. Budowę zakończono w 1984 roku [13]. 23 lutego 1984 roku miał miejsce pożar w części katechetycznej, który opóźnił budowę [1]. Budynek administracyjno-katechetyczny oddano do użytku 28 maja 1987 roku. Poświęcił go wówczas bp Marian Duś [1].

XVIII wiek i wcześniej:

Na początku lat 90-tych XX wieku parafia organizowała kolonie letnie dla dzieci i młodzieży, każdego roku brało w nich udział 300-500 osób, odpłatność wynosiła około 50% kosztów [1].

1 września 1992 roku na terenie parafii rozpoczęło działalność I Katolickie Liceum Społeczne. Zajęło powierzchnię około 850 m2, miało osiem klas, w których 20 nauczycieli uczyło się 150 uczniów [1].

W styczniu 1996 roku zaczął ukazywać się miesięcznik parafialny Wiadomości Ursynowskie, redaktorem i autorem logo pisma był Zygmunt Komor [1].

21 maja 1998 roku ks. kardynał Józef Glemp poświęcił ukończony dolny kościół. W tym samym roku, w skrzydle administracyjnym budynku rozpoczęła działalność świetlica socjoterapeutyczna Caritasu oraz został założony chór parafialny Vox Cordis [1].

XIX wiek:


XIX wiek

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Okres międzywojenny:


Okres międzywojenny

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

II wojna światowa i Powstanie Warszawskie:


II wojna światowa i Powstanie Warszawskie

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Odbudowa stolicy:


Odbudowa stolicy

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

Czasy PRL-u:

Zanim rozpoczęto budowę świątyni, były tu jedynie pola uprawne. Nawet podczas powstawania świątyni nie było wokół niego zabudowy, jedynie pola, jabłonie, grządki marchwi i pomidorów [5].

W 1976 roku ks. Tadeusz Wojdat wniósł o pozwolenie na budowę kościoła w dzisiejszym miejscu. Świątynia miała stanowić pomnik wdzięczności za pobyt Ojca św. Jana Pawła II w stolicy. Urbaniści planowali tam wówczas Pasaż Ursynowski z kinem, teatrem, hotelami oraz targowiskiem. W lipcu 1980 roku Naczelny Architekt Warszawy wydał zgodę na budowę świątyni oraz budynków parafialnych [1].

Projekt świątyni powstał w ciągu 5 lat [1].

12 kwietnia 1981 roku odprawiono pierwszą mszę świętą w tymczasowej kaplicy przy ul. Wiolinowej. 1 września oddano do użytku tymczasowy budynek katechetyczny [1]. Kaplica miała wielkość i wystrój kościółka wiejskiego. Uzupełniały ją prowizoryczne sale do nauki religii i mała dzwonnica. Dzwon i barak na wzgórzu stały w miejscu, gdzie dziś wyrasta blok Pasaż Ursynowski 11 [10].

3 maja 1981 roku bp. Jerzy Modzelewski poświęcił plac pod budowę [1].

W okresie stanu wojennego, w tymczasowych pomieszczeniach parafialnych zorganizowano punkt charytatywny. 20 grudnia 1981 roku na plac budowy kościoła zajechał 20-tonowy TIR z żywnością z Francji. Pomoc została zorganizowana przez mieszkańców miejscowości Saint Malo [8]. Ks. prałat Tadeusz Wojdat ukrywał wówczas w kościele zdelegalizowane związki twórcze [7].

Prace budowlane przy właściwym kościele rozpoczęto 5 marca 1982 roku. Kierownikiem budowy został inż. Paweł Zdanowicz. Wykopanie fundamentów wymagało wywiezienia ok. 15 tys. m3 ziemi na zwałkę na terenie obecnego osiedla Wilanów. Pod koniec marca zabetonowano podłoże pod stopy fundamentowe. Strop został wykonany w konstrukcji żelbetowej-kasetonowej o rozpiętości 24 x 24 m bez podpór pośrednich. Pozwoliło to uzyskać dużą przestrzeń. Deskowanie kasetonów stropu o głębokości 1 m oraz bokach 1 x 1 m wymagało ostrugania ok. 100 m3 desek, ustawienia ok. 4 tys. podpór stalowych i drewnianych stempli oraz wykonania 600 szt. skrzyń do deskowania kasetonów. Zatrudnionych było przy tym ok. 30 pracowników kwalifikowanych i co najmniej tyle samo parafian pracujących społecznie. Podczas betonowania pracowały trzy pompy typu Stetter oraz kilkanaście betonowozów, dostarczających beton z Fabryki Domów. Efektem dbałości o materiał było osiągnięcie 30% wyższej niż projektowana wytrzymałości stropu [1].

28 listopada 1982 roku Prymas Polski, kardynał Józef Glemp dokonał wmurowania kamienia węgielnego i aktu erekcyjnego. 25 grudnia tego samego roku, bp. Władysław Miziołek poświęcił w stanie surowym dolny kościół i oddał go do użytku. Pasterka była pierwszą odprawioną mszą św. w nowym kościele. W scenerii nie do końca rozebranych deskowań, z kapiącą z sufitu wodą i z szopką wykonaną pod kierunkiem p. Stanisława Tworzydły po raz pierwszy zebrali się wierni [1].

Parafia została erygowana 15 listopada (1 grudnia [1]) 1984 roku przez kard. Józefa Glempa z części parafii św. Zofii Barat w Grabowie [13]. Szacowano, że będzie na jej terenie mieszkać ok. 35 tys. osób, w części pozbawionych tradycyjnych więzi rodzinnych i sąsiedzkich [1].

W czerwcu 1984 roku rozpoczęto budowę ściany prezbiterialnej kościoła. W kwietniu 1987 roku zakończono roboty konstrukcyjne pozwalające na montaż dachu [1].

4 maja 1989 roku oddano wiernym w stanie surowym górny kościół. Poświęcił go ks. kard. Józef Glemp. Pozostawała do wykonania duża część kanalizacji sanitarnej i deszczowej, nie było ogrodzenia i budynków gospodarczych [1].

W latach 1982-1989 organizowano Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej, w czasie których były wygłaszane referaty o treści religijnej, filozoficznej, historycznej, ekonomicznej. Organizowano Msze św. w intencji Ojczyzny. Na placu przed budującym się kościołem festyn zorganizowała Solidarność, a w 1988 roku była tu głośna wystawa p.n. "Labirynt" [8].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Teren budowy

[1981] Teren budowy (źródło)

Wmurowanie kamienia węgielnego

[1982] Wmurowanie kamienia węgielnego (źródło)

Ściana ołtarzowa

[1983] Ściana ołtarzowa (źródło)

Tymczasowa kaplica

[1984] Tymczasowa kaplica (źródło)

Tymczasowa kaplica

[1984] Tymczasowa kaplica (źródło)

Kościół dolny

[1984] Kościół dolny (źródło)

Wejście

[1985] Wejście (źródło)

Wejście

[1985] Wejście (źródło)

Przemiany 1989-2000:

Na początku lat 90-tych XX wieku parafia organizowała kolonie letnie dla dzieci i młodzieży, każdego roku brało w nich udział 300-500 osób, odpłatność wynosiła około 50% kosztów [1].

1 września 1992 roku na terenie parafii rozpoczęło działalność I Katolickie Liceum Społeczne. Zajęło powierzchnię około 850 m2, miało osiem klas, w których 20 nauczycieli uczyło się 150 uczniów [1].

W styczniu 1996 roku zaczął ukazywać się miesięcznik parafialny Wiadomości Ursynowskie, redaktorem i autorem logo pisma był Zygmunt Komor [1].

21 maja 1998 roku ks. kardynał Józef Glemp poświęcił ukończony dolny kościół. W tym samym roku, w skrzydle administracyjnym budynku rozpoczęła działalność świetlica socjoterapeutyczna Caritasu oraz został założony chór parafialny Vox Cordis [1].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Plac

[1990] Plac (źródło)

XXI wiek:

Konsekracja górnego kościoła nastąpiła 29 maja 2003 roku przez ks. kardynała Józefa Glempa [1]. 26 października 2003 roku bp Marian Duś poświęcił w kościele dolnym Kaplicę Pamięci Narodowej [1].

Od 1 lipca 2012 roku proboszczem jest ks. Prałat Dariusz Gas [1].

6 maja 2013 została rozpoczęto ocieplenie kościoła i plebanii [1].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

[2005] Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego (źródło)

Widok od ul. KEN

[2006] Widok od ul. KEN (źródło)

Widok od ul. KEN

[2006] Widok od ul. KEN (źródło)

Widok od ul. KEN

[2006] Widok od ul. KEN (źródło)

Plac przed kościołem

[2006] Plac przed kościołem (źródło)

Świątynia

[2007] Świątynia (źródło)

Ołtarz

[2007] Ołtarz (źródło)

Fontanna przed kościołem

[2007] Fontanna przed kościołem (źródło)

Metalowy detal dzwonnicy

[2008] Metalowy detal dzwonnicy (źródło)

Ul. Dzwonnicza

[2008] Ul. Dzwonnicza (źródło)

Front i fontanna

[2008] Front i fontanna (źródło)

Świątynia

[2008] Świątynia (źródło)

Świątynia

[2008] Świątynia (źródło)

Detale

[2008] Detale (źródło)

Detale

[2008] Detale (źródło)

Świątynia - ściana boczna

[2008] Świątynia - ściana boczna (źródło)

Świątynia - ściana boczna

[2008] Świątynia - ściana boczna (źródło)

Świątynia

[2008] Świątynia (źródło)

Prospekt organowy

[2010] Prospekt organowy (źródło)

Stół gry

[2010] Stół gry (źródło)

Panel obsługi setzera

[2010] Panel obsługi setzera (źródło)

Dzwonnica

[2010] Dzwonnica (źródło)

Fragment domu parafialnego

[2010] Fragment domu parafialnego (źródło)

Świątynia

[2013] Świątynia (źródło)

Świątynia - fasada

[2013] Świątynia - fasada (źródło)

Fasada

[2013] Fasada (źródło)

Kościół dolny

[2014] Kościół dolny (źródło)

Kościół dolny

[2014] Kościół dolny (źródło)

Matka Boża Ursynowska Wytrwale Szukająca

[2015] Matka Boża Ursynowska Wytrwale Szukająca (źródło)

Widok od ul. KEN

[2015] Widok od ul. KEN (źródło)

Witraże

[2015] Witraże (źródło)

Witraże

[2015] Witraże (źródło)

Plan budynku

[2015] Plan budynku (źródło)

Elewacja

[2015] Elewacja (źródło)

Grota

[2015] Grota (źródło)

Widok z dzwonnicy

[2015] Widok z dzwonnicy (źródło)

Świetlik

[2015] Świetlik (źródło)

Podpory

[2015] Podpory (źródło)

Podpory

[2015] Podpory (źródło)

Wnętrze

[2015] Wnętrze (źródło)

Wnętrze

[2016] Wnętrze (źródło)

Fasada

[2016] Fasada (źródło)

Fasada

[2016] Fasada (źródło)

Wnętrze

[2018] Wnętrze (źródło)

Zaktualizowano: 04 - 2019