Kamienica Pod Niedźwiedziem


Kamienica Pod Niedźwiedziem

Najsłynniejszy element fasady kamienicy Pod Niedźwiedziem już nie istnieje. Jest to jednak mimo to ciekawy obiekt. Pochodzi z 1901 roku i przez kolejne lata co chwila zmieniała właścicieli. Obecnie została wyremontowana i znajdują się w niej ekskluzywne apartamenty z automatycznym garażem, prywatnymi windami i spa.

rejestr zabytkówrejestr zabytkówzabudowa śródmiejskazabudowa śródmiejska

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić to miejsce w Warszawie:

  • Ulice:   ulica Mokotowska
  • Rok powstania:  1901-1901
  • Obszar MSI:  Śródmieście Południowe
  • Wysokość:   15 m
  • Funkcja:  mieszkaniowa
  • Styl:  rokoko, secesja
  • Związane osoby: Ajzensztadt Icek, Lubomirski Władysław, Rotwand Stanisław, Wolski Leon

Opis urbanistyczny:

Kamienica Pod Niedźwiedziem (ul. Mokotowska #8) ma pięć kondygnacji. Wyróżniają się w niej okna trzeciego piętra zamknięte łukami. Budynek został zaprojektowany przez Leona Wolskiego dla Icka Ajzensztadta [1]. Ornamentowa fasada była jedyną w Warszawie kombinacją secesji i rokoka [3]. Budowla charakteryzuje się niemalże koronkowo opracowaną fasadą, wyposażoną w lekkie konstrukcyjnie balkony, ażurową balustradkę wieńczącą gzyms koronujący i zróżnicowaną dekorację sztukatorską [5]. Nazwa pochodzi od nieistniejącej już rzeźby niedźwiedzia, umieszczonej na fasadzie kamienicy. Obecnie jedynie na ścianie szczytowej od strony północnej zachowały się niewielkie płaskorzeźbione niedźwiedzie trzymające kartusz [1].

W niektórych mieszkaniach zachowały się zabytkowe piece kaflowe. Podłogi są wykonane z kilku rodzajów drewna ułożonego w ornamenty, a nad otworami drzwiowymi znajdują się gipsowe ozdoby. Z czterech klatek schodowych dwie pierwotnie były przeznaczone dla służby, a dwie dla właścicieli. Jedna z nich jest wyłożona marmurem oraz oryginalną, ozdobną terakotą i posiada kutą balustradę z elementami sztukaterii oraz drewnianą poręcz. Pozostałe klatki są wykonane z drewna. Zachował się bogato zdobiony przejazd bramny z odbojami, tablica ogłoszeń z miejscem na skrzynki listowne oraz stalowa brama. Zachowały się w podwórzu kamienicy kute metalowe uchwyty na flagi oraz przedwojenne uchwyty na doniczki. Balkony we froncie kamienicy zostały wymienione na prostsze, odmienne od oryginalnych [2].

Obiekty, pomniki, tablice:


Obiekty, pomniki, tablice

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

XVIII wiek i wcześniej:

Ul. Mokotowska biegnąca była w przeszłości traktem komunikacyjnym wiodącym z Rozdroża do Rakowa. Około 1770 roku trakt został uregulowany i od ul. Pięknej do Polnej obsadzony drzewami. Wówczas też ulica zyskała nazwę Mokotowskiej [5].

XIX wiek:

Po 1880 roku zabudowa z Placu Zbawiciela wkroczyła na południowy odcinek ul. Mokotowskiej, zwłaszcza w pierzei północnej oznaczonej numerami nieparzystymi. Po wybudowaniu kościoła Zbawiciela w 1901 roku, postawionego na miejscu wyburzonej Czerwonej Karczmy, na parcelach wytyczonych po zachodniej stronie kościoła pojawiły się dwa obiekty. Jedynym z nich była kamienica dochodowa przy ul. Mokotowskiej 8. Kamienica została wybudowana w 1901 roku według projektu Leona Wolskiego dla starozakonnego Icka Ajzensztadta. Być może fundatorem był bankier, Stanisław Rotwand, wzmiankowany w 1898 roku jako właściciel posesji. Mieścił się tu wtedy sklep Estetyka z wyrobami przemysłowo-artystycznymi [5]. Pod koniec 1912 roku kamienicę wykupił kamienicę wykupił książę Władysław Lubomirski [1].

Okres międzywojenny:

W 1918 roku kamienica stanowiła własność Towarzystwa Akcyjnego Ubezpieczeń „Vita”. [5]. W 1922 roku właścicielami byli Wacław i Irena Kleinadlowie [1]. W latach 1925-1926 była własnością Akcyjnego Towarzystwa Ubezpieczeń „Vita” [1]. W 1926 roku nieruchomość nabyli za sumę 35.700 dolarów małżonkowie Wacław i Irena Kleinadel, by w 1930 roku odsprzedać ją z dużym zyskiem Edwardowi Suchockiemu za 68.000 dolarów. Ostatnimi właścicielami kamienicy byli małżonkowie Olgierd i Zofia Krukowscy, którzy w 1933 roku kupili nieruchomość za 525.000 zł [5].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Widok na kamienicę

[1938] Widok na kamienicę (źródło)

Widok na kamienicę

[1938] Widok na kamienicę (źródło)

Zdjecie lotnicze

[1938] Zdjecie lotnicze (źródło)

II wojna światowa i Powstanie Warszawskie:

We wrześniu 1939 roku na skutek uderzenia pociskiem zniszczony został dach, wyrwana zachodnia część fasady na wysokości ostatniego piętra, zawalone dwa stropy. Uszkodzone zostały szczyty wieńczące wykusz i narożne pseudo wykusze, naruszona konstrukcja balkonów wykusza fasady [5]. Górne piętro odbudowano jeszcze podczas okupacji, później kamienica nie była już uszkodzona [1].

Odbudowa stolicy:

Po wojnie usunięto większość dekoracji fasady, w tym rzeźbę niedźwiedzia [1]. Na miejscu szczytu wykusza środkowego wprowadzono nowy, ascetyczny w wyrazie szczyt. Usunięto także ażurową balustradkę wieńczącą od frontu dach [5]. Budynek odebrano właścicielom i przekazano na mieszkania komunalne kwaterunkowe [1] dla ok. 20 rodzin [7].

Czasy PRL-u:

Po 1961 roku fasada uległa uproszczeniu i zniekształceniu. Obiekt otynkowano powyżej poziomu drugiego piętra i pomalowano, usuwając pierwotne boniowanie wyższych kondygnacji. Zbito również większość zachowanych elementów sztukatorskich. Usunięto dekoracyjne, żeliwne kraty i słupki z kulami, a w ich miejsce wprowadzono proste, prętowe balustrady. Na poziomie parteru części frontowej oraz pomieszczenia oficyny zmienione zostało pierwotne rozplanowanie pomieszczeń [5]. Wprowadzono centralne ogrzewanie [7].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Przejazd bramny

[1975] Przejazd bramny (źródło)

Przemiany 1989-2000:


Przemiany 1989-2000

Niestety nie wiemy nic o tym miejscu w wybranym temacie.

XXI wiek:

W 2007 roku kamienica wróciła do spadkobiercy dawnego właściciela, który odsprzedał ją fundacji Fortalicja Czemierniki. W lutym 2007 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał fundacji wyprowadzenie z kamienicy lokatorów w związku z zagrożeniem budowlanym [7]. Zamknięto zakład fryzjerski "Witold", zakład jubilerski, piekarnię W. Czubak [1].

W 2010 rok kamienica stała się zabytkiem [3].

Apartamenty Triforium Ancient

W latach 2013-2014 firma Real-Invest dokonała modernizacji kamienicy, budując apartamenty Triforium Ancient. Na każdym piętrze znalazło się po pięć apartamentów o powierzchni od 55 do 170 metrów kwadratowych (łącznie 26 apartamentów). Zachowano sztukaterię, parkiety oraz piece kaflowe. W parterze przywrócone zostały lokale usługowe, a w części podziemnej powstał parking dla 28 samochodów [1] z automatycznym systemem parkowania pojazdów oraz ekskluzywne spa dla mieszkańców kamienicy. Dzięki jazdom prezydenckim windy zabierają bezpośrednio do apartamentu [6].

Projekt przebudowy został opracowany przez Marka Rytycha, Bolesława Niebudka oraz Magdaleny Strzylak z pracowni Warszawa oraz Pro-Art w oparciu o projekt Radosława Lorensa z pracowni Konsystem [1]. Koncepcję tego oświetlenia opracował Profesor Wojciech Żagan z Politechniki Warszawskiej [8].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Piec kaflowy

[2009] Piec kaflowy (źródło)

Piec kaflowy

[2009] Piec kaflowy (źródło)

Przejazd bramny

[2009] Przejazd bramny (źródło)

Podwórko

[2009] Podwórko (źródło)

Mokotowska 8 przed remontem

[2010] Mokotowska 8 przed remontem (źródło)

Detal

[2010] Detal (źródło)

Front kamienicy

[2010] Front kamienicy (źródło)

Rzut piętra

[2012] Rzut piętra (źródło)

Fundamenty

[2013] Fundamenty (źródło)

Front kamienicy

[2014] Front kamienicy (źródło)

Siłownia

[2015] Siłownia (źródło)

Spa

[2015] Spa (źródło)

Oświetlenie

[2015] Oświetlenie (źródło)

Projekt kamienicy

[2015] Projekt kamienicy (źródło)

Patio

[2015] Patio (źródło)

Parking

[2015] Parking (źródło)

Klatka schodowa

[2015] Klatka schodowa (źródło)

Dach

[2015] Dach (źródło)

Front

[2015] Front (źródło)

Zaktualizowano: 09 - 2015