Państwowy Instytut Geologiczny


Państwowy Instytut Geologiczny

Istniejący do dzisiaj gmach Instytutu powstał w dwudziestoleciu międzywojennym na dawnym Mokotowskim Polu Wojennym. Oprócz siedziby PIG-PIB mieści się tu również Muzeum Geologiczne ze szkieletami mamutów i modelem polskiego dinozaura, czytelnia naukowa oraz archiwum. Budynek północny jest nietypowym dziełem Mariana Lalewicza, o barokowym układzie i renesansowej konstrukcji. Po II wojnie światowej gmach odbudowano (został w całości zniszczony), a w miejscu ogrodu po południowej stronie powstał nowy budynek, obecnie gmach A. Znajduje się pod nim studnia z dawnym podziemnym laboratorium. Przed budynkiem są też głazy narzutowe.

bibliotekabibliotekabiurowiecbiurowiecmuzeummuzeumpomnik przyrodypomnik przyrodyrejestr zabytkówrejestr zabytkówurządurząd

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić to miejsce w Warszawie:

  • Ulice:   ulica Rakowiecka, ulica Wiśniowa
  • Rok powstania:  1923-1936
  • Obszar MSI:  Stary Mokotów
  • Wysokość:   16 m
  • Funkcja:  edukacyjna
  • Styl:  modernizm, renesans
  • Związane osoby: Lalewicz Marian, Leykam Marek

Opis urbanistyczny:

Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy (PIG-PIB), wcześniej Instytut Geologiczny [16] znajduje się przy ul. Rakowieckiej #4. Siedzibę tworzą wpisane do rejestru Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pod numerem 877 trzy budynki, w których znajdują się m.in. Muzeum Geologiczne i Biblioteka Geologiczna (budynek C, dawny gmach główny położony od północy) oraz Centralne Archiwum Geologiczne (budynek A, wybudowany po II wojnie światowej po stronie południowej). Budynek B to dawniejszy budynek południowy, wybudowany jako pierwszy, obecnie znajdujący się pośrodku. W głównej siedzibie PIG w Warszawie i w ośmiu oddziałach terenowych pracuje ponad 600 osób [5].

Architektura budynków

Lalewicz zaprojektował budynki B i C w charakterystycznym dla siebie stylu akademickiego klasycyzmu, przy czym wnętrza cechował tajemniczy, bazylikowy lub klasztorny wystrój [5]. Projekt przewidywał wzniesienie ogromnej, trójczłonowej budowli zwróconej frontem ku północy [1]. Pierwotna część południowa zawierała laboratorium mechaniczne, petrograficzne i chemiczne oraz mieszkania personelu. Środkowy korpus został przeznaczony na muzeum, bibliotekę i pracownie specjalistów. Część frontowa od północy miała pomieścić salę wykładową, czytelnię i administrację, jako przestrzeń dostępną dla odwiedzających [6].

Po raz pierwszy wykorzystano w Polsce na taką skalę prefabrykaty, jak bloki ścienne czy płyty stropowe [15].

Całość była nawiązaniem do barokowej idei architektury rezydencjonalnej (entre cour et jardin), poczynając od trzech dróg zbiegających się promieniście w miejscu głównego wejścia (ul. Batorego według koncepcji urbanistycznej miała rozszerzać się przed gmachem Instytutu w formę placu, z którego promieniście rozchodziłyby się trzy trakty [1], w wariancie z lat 30-tych XX wieku proponowano plac na planie prostokąta), przez kolejne budynki z zamkniętym i półotwartym dziedzińcem z fontanną pośrodku, aż po zieleń ogrodu od ul. Rakowieckiej [1].

Północne skrzydło wejściowe zubożono względem pierwotnego projektu, zmniejszając przestrzeń westybulu i obniżając ją poprzez wprowadzenie stropu pomiędzy poziomem parteru i pierwszego piętra. Uzyskana dodatkowo powierzchnia została zaadoptowana na pracownię kartograficzną. Od strony wejścia architekt wprowadził odpowiadający szerokości westybulu portyk wgłębny, a w miejsce dekoracyjnych kartuszy, umieszczonych ponad parterem w osiach interkolumniów, dodał okna doświetlające pracownię kartograficzną [1]. Do budowy schodów wykorzystano granit z rozbiórki soboru na pl. Saskim. Nad wejściem umieszczono sentencję geologów „Mente et Malleo” czyli „Myślą i Młotem” [15]. Boczne pawilony skrzydła północnego, połączone z częścią wejściową parterowymi łącznikami, zrealizowano według pierwotnego projektu. We wschodniej rotundzie umieszczona została sala wykładowa, zaś zachodnią część westybulu przeznaczono na bibliotekę Instytutu, z główną czytelnią w rotundzie zachodniej [1].

Elewacje korpusu głównego architekt zaprojektował w odniesieniu do form renesansowych. Boniowany cokół przepruty został wysokimi arkadami okien parteru. Okna pierwszego piętra otrzymały obramowania, wzorowane być może na wawelskich wykuszach. W realizacji zamieniono je na bardziej światłocieniowe formy palladiańskie. W oknach trzeciej kondygnacji na czterech symetrycznie rozmieszczonych osiach wprowadzono półkoliste, płytkie, kasetonowe nisze, całkowicie rezygnując z ozdób wokół pozostałych otworów trzeciej kondygnacji. Najbardziej polskim elementem wielowątkowej kompozycji elewacji bocznych, było wprowadzenie wysokiego pasa fryzu na poziomie czwartej kondygnacji, rozczłonkowanego arkadowymi wnękami i flankującymi je pilastrami. Umieszczenie we fryzie wąskich, „strzelniczych” otworów wentylujących poddasze, było ukłonem w stronę historycznej funkcji. W wysokość parteru krużganków części południowej wpisano dwie niskie kondygnacje, odpowiadające kondygnacjom skrzydła od ul. Rakowieckiej. Nad nimi umieszczona została przestronna, reprezentacyjna sala posiedzeń o paradnym wystroju, sklepiona kolebką z lunetami. Klatki schodowe zaprojektowano jako proste, dwubiegowe na początku i końcu traktów wschodniego i zachodniego [1].

Hala muzeum (ogromny arkadowy dziedziniec [13], nawiązujący do renesansowego dziedzińca [1]) pośrodku korpusu głównego została przykryta szklanym dachem o konstrukcji żelaznej wieszarowej przy 17 metrach rozpiętości [6]. Planowano, aby toskańskie kolumny, na których wspierają się łuki arkad podcieni, oraz posadzki w hali muzealnej i westybulu wykonać z różnorodnego, rodzimego kamienia [1], mającego zobrazować bogactwo surowców mineralnych Polski. Jednak ze względów oszczędnościowych wykonano je w żelazo-betonie i otynkowano terrazytem, a marmurowe posadzki hali i korytarzy zostały wykonane w terakocie [6], ułożonej w geometryczne wzory. Jako barwny akcent wprowadzono szeroki pas fryzu, odpowiadający trzeciej kondygnacji krużganków. Ten niski trakt komunikacyjny oświetlony został poprzez okrągłe otwory, gdzie w polichromii fryzu znajdują się tonda z popiersiami rzymskich cesarzy. Ikonografia na fryzie ogranicza się do malarskich panneau wypełnionych nazwiskami zasłużonych geologów. Trzy kondygnacje traktów wzdłuż komunikacyjnych krużganków zajęły pracownie specjalistyczne [1].

Galerie komunikujące skrzydło południowe z centralnym wydzieliły kwadratowy dziedziniec. Otwarte krużganki arkadowych galerii, przykryte zostały segmentami sklepienia kolebkowego z lunetami, wspartego na szerokich zdwojonych filarach. Bogata oprawa, z wykorzystaniem pasmowego boniowania, a także projektowane usytuowanie w centrum dziedzińca fontanny, sugerują reprezentacyjny charakter wnętrza. Z kolei ulokowanie magazynu w części południowej korpusu głównego wskazuje na funkcjonalne użytkowanie przestrzeni dziedzińca [1].

Skrzydło południowe składa się z trójkondygnacyjnych, dwutraktowych dwóch pawilonów połączonych parterowym łącznikiem. Pawilon wschodni przeznaczony został na mieszkania personelu. Parter zajęły dwa czteropokojowe mieszkania dla kustosza i sekretarza Instytutu. Na reprezentacyjnym pierwszym piętrze umieszczono sześciopokojowy apartament dyrektora i niewielkie mieszkanie woźnego, a na trzeciej kondygnacji mieszkania preparatora i mechanika. W pawilonie zachodnim górne kondygnacje przeznaczono na pracownie naukowe i laboratoria, a na parterze, oprócz pracowni analitycznej, umieszczono dwa mieszkania dla woźnych i dwa pokoje gościnne. Oba pawilony skomunikowane zostały parami klatek schodowych, umieszczonych w trakcie północnym. Schody reprezentacyjne usytuowano w osiach skrajnych, a mniej przestronne klatki gospodarcze na osiach galerii łączących pawilony z korpusem głównym. Pawilony w skrzydle południowym nawiązują do architektury klasycystyczno-barokowych polskich dworów, z wyeksponowanymi kolumnowymi portykami w wielkim porządku i łamanymi, „polskimi” dachami, pod którymi ukryto kondygnację użytkową. Łącznik (w pierwotnej wersji miał zostać zryzalitowany) otrzymał prostą formę. Na jego parterze umieszczono kancelarię, magazyny oraz pomieszczenia techniczne, a na pierwszym piętrze, w strefie poddasza, zaprojektowany został korytarz łączący oba pawilony [1].

Państwowy Instytut Geologiczny

Pierwszą instytucją tego typu w Warszawie był Gabinet Historii Naturalnej stworzony przez król Stanisława Augusta Poniatowskiego. 10 kwietnia 1782 roku król powołał Komisję Kruszcową. Dalszy rozwój nauk geologicznych w Polsce zawdzięczamy m.in. Stanisławowi Staszicowi. Jednak do uzyskania niepodległości nie powstała na ziemiach polskich służba geologiczna [4].

W maju 1919 roku powołano na mocy ustawy sejmowej Państwowy Instytut Geologiczny. Powstał on na bazie utworzonych w pierwszych latach XX wieku warszawskich pracowni geologicznych (w 1901 roku powstała Pracownia Geologiczna przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie, założona przez wybitnego geologa Jana Lewińskiego, w 1903 roku Stanisław Thugutt zorganizował w Warszawie prywatną Pracownię Mineralogiczną) i skupił naukowców z trzech byłych zaborów. Tymczasowo umieszczono Instytut w Pałacu Staszica [1]. Uroczystego przekazania dokonano 7 maja 1919 roku. Na dyrektora Instytutu, liczącego 31 pracowników naukowych, powołano prof. Józefa Morozewicza [4]. Pracownikom zaproponowano 15 pomieszczeń na drugim piętrze. Morozewicz przygotował stosowny memoriał uzasadniający potrzebę budowy nowej siedziby i już 30 maja 1919 roku na plenarnym posiedzeniu Sejmu podjęto decyzję o budowie gmachu. Działkę na Mokotowie przyznano w trzy miesiące po decyzji Parlamentu [6].

W 1952 został ustanowiony Instytut Geologiczny [16]

Muzeum Geologiczne

Muzeum Geologiczne PIG (budynek C, wejście od ul. Wiśniowej) powstało w 1919 roku [5]. Jest to jedno z czterech muzeów geologicznych w Warszawie. Pozostałe to Muzeum Ziemi, Muzeum Geologii UW i Muzeum Ewolucji PAN [3] i jedno z nielicznych muzeów, gdzie wstęp jest bezpłatny [14]. Skamieniałości ułożono obecnie w osiem wystaw stałych: Materia Ziemi, Historia Polski w kamieniu pisana, Surowce mineralne Polski, Skamieniały Świat, Magmatyzm, Sedymentacja i diageneza, Metamorfizm, Państwowy Instytut Geologiczny 1919-1999 [12]

Wystawione są tropy dinozaurów znalezione w pobliżu Gór Świętokrzyskich, szkielety mamuta włochatego (jedyny w kraju kompletny szkielet mamuta, złożony z kości wydobytych w kopalni piasku w Pyskowicach koło Gliwic [11]) i nosorożca włochatego z Górnego Śląska, niedźwiedzia jaskiniowego z jaskiń ojcowskich oraz model dilofozaura wykonany przez rzeźbiarkę Martę Szubert w 1997 roku i nazywany zwyczajowo Dyziem [12]. Są też małe rekonstrukcje jaskiń i pustyni [8], jest kolekcja polskich meteorytów, m.in. tego, który spadł w podwarszawskiej wsi Baszkówka czy jednego z tysięcy meteorytów, jakie spadły pod Pułtuskiem w 1868 roku. Muzeum urzeka szklanym dachem, mozaikową posadzką, palmami stojącymi w donicach [8]. Na wprost wejścia jest tablica pamiątkowa P.E. Strzeleckiego [10]. Ogółem na wystawie zgromadzono ok. 4.5 tys. eksponatów [12].

Biblioteka i Centralne Archiwum Geologiczne

Biblioteka Geologiczna istnieje od początku powołania Instytutu, tj. od 1919 roku. Zgromadziła największy w Polsce zbiór publikacji geologicznych, liczący ponad 160 000 woluminów i ponad 500 tytułów czasopism krajowych i zagranicznych [5].

Centralne Archiwum Geologiczne to główne krajowe archiwum dokumentów geologiczno-środowiskowych i próbek geologicznych, które gromadzi, konserwuje i udostępnia materiały geologiczne, hydrogeologiczne i geofizyczne, mapy oraz rdzenie wiertnicze. Archiwum mieści się w budynku A [5].

Obiekty, pomniki, tablice:

Przed głównym wejściem do budynku A (od ul. Wiśniowej) znajduje się głaz narzutowy (największy z wydobytych w obrębie miasta) o kubaturze ok. 10 m3 i masie ok. 30 ton, będący pomnikiem przyrody [5]. Jest to gnejs biotytowy z licznymi iniekcjami, właściwymi skandynawskim arterytom. Wydobyto go w 1938 roku podczas budowy kolektora przy ul. Podchorążych. Z chwilą rozpoczęcia budowy budynku A, dyrektor Jan Czarnocki wyraził życzenie, aby głaz przenieść na teren Instytutu. Ustawiono go tam 23 kwietnia 1959 roku [4].

Od strony ul. Rakowieckiej znajduje się zespół trzech głazów narzutowych, a od ul. Wiśniowej dwa drzewa, będące pomnikami przyrody [5].

Na drzewie przy skrzyżowaniu ul. Rakowieckiej i ul. Wiśniowej znajduje się kapliczka.

17 maja 2013 roku przy głównym wejściu odsłonięto wykonaną z brązu tablicę pamiątkową, poświęconą pierwszemu dyrektorowi PIG [6].

Na środku placu na południe od pawilonu głównego (obecnie jest to przybudówka gmachu A [2]) zaprojektowano pawilon geofizyczny. Było to dwupoziomowe murowane podziemie oraz parterowy domek [6] z pracownią geofizyków, który miał kształt sześcioboku o powierzchni około 40 m2 i przetrwał II wojnę światową. Najprawdopodobniej został zburzony w trakcie budowy gmachu A, w latach 50-tych XX wieku. Pod nim znajdowała się studnia ze średnicą otworu ok. trzech metrów, którą poprzez kręcone stalowe schody można było zejść na dno, do pomieszczenia przeznaczonego do badań sejsmicznych. Plan podziemnej pracowni we współpracy z geofizykiem p. E. Janczewskim zaprojektował również Lalewicz (jest to jego jedna z pierwszych prac, w stylu odmiennym do pozostałych dzieł). W pomieszczeniu pod koniec 1937 roku miały zostać ustawione rozmaite aparaty geofizyczne, jak sejsmograf Galicyna. W XX wieku studnia spełniała rolę zbiornika retencyjnego [2]. W 2010 roku głębokość otworu wynosiła 11.2 m, z czego 6.7 m było zalane wodą (pierwotnie głębokość wynosiła nawet 20 m) [6].

W sierpniu 2011 roku na rogu ul. Rakowieckiej i ul. Wiśniowej, w trakcie prac ziemnych związanych z budową podstawy pod maszty flagowe, natrafiono na ceglane fundamenty domu o wymiarach 15 x 11.5 m, z dwoma kominami. Był tu najpewniej drewniany budynek mieszkalny dla młodszego personelu PIG, zburzony w trakcie wznoszenia gmachu A [2].

XIX wiek:

W XIX wieku znajdowało się tu Mokotowskie Pole Wojenne, a obszar należał do rosyjskich władz wojskowych. W 1916 roku włączono go w granice Warszawy [1].

Okres międzywojenny:

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku teren Pola Wojennego przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Na początku lat 20-tych XX wieku rozpoczęto zagospodarowywanie południowego obrzeża, lokując tam instytucje naukowe zgodnie z założeniami Szkicu Wstępnego planu regulacyjnego m.st. Warszawy (opracowanego przez członków Koła Architektów pod kierunkiem Tadeusza Tołwińskiego). Jako pierwszy powstał projekt budowy gmachu Państwowego Instytutu Geologicznego [1].

Po uzyskaniu dwuipółhektarowej działki od Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych [1] zawiązano Komitet Organizacyjny Budowy. Pierwsze posiedzenie odbyło się 19 września 1919 roku w składzie: Gustaw Trzciński (naczelnik oddziału budowlanego), Marian Lalewicz (kierownik Biura Gmachów Państwowych), Bronisław Kolbe (przedstawiciel Ministerstwa Przemysłu i Handlu) oraz dyrektor Instytutu Józef Morozewicz. W trakcie spotkania podjęto decyzję o zorganizowaniu zamkniętego konkursu na projekt architektoniczny. Termin nadsyłania projektów wyznaczono na 1 grudnia 1919 roku [6].

Konkurs wygrał projekt członka komisji, Mariana Lalewicza [1]. Po konsultacji usunięto z gmachu głównego pracownię chemiczną do osobnego pawilonu, natomiast zlokalizowano w nim na drugim piętrze muzeum, na pierwszym piętrze pracownie geologów, a na parterze bibliotekę i ubikacje administracyjne. Minister Robót Publicznych zatwierdził projekt 7 września 1920 roku [6].

18 września 1920 roku Magistrat Miasta Stołecznego Warszawy nadał posesji numer hipoteczny 7083 [6].

4 listopada 1920 roku Ministerstwo Skarbu pożyczyło na rzecz budowy 1.5 mln marek polskich. Do końca 1920 roku zdołano wykonać część robót ziemnych i zalać fundamenty pawilonu południowego B (pracownie chemiczna, mechaniczna oraz szlifiernia). W 1921 roku pożyczono 20 mln marek polskich, w 1922 roku 50 mln marek polskich, w 1923 roku 337.5 mln marek polskich, w 1924 roku 89 tys. zł (po reformie walutowej), w 1925 roku 300 tys. zł. Kredyty wydają się imponujące, ale tylko na papierze ze względu na inflację. Pawilon południowy został wzniesiony w 1923 roku (w połowie 1925 roku [5]), pozostało tylko zewnętrzne wykończenie. 24 czerwca 1926 roku nastąpił formalny odbiór [6].

Fundamenty gmachu głównego C położono w 1923 roku [4]. 7 lutego 1924 roku zarezerwowano około 300 metrów bieżących schodów (zbudowanych z różowo-czerwonego granitu rapakiwi [6], który pochodził z wyspy Kumlinge w archipelagu Wysp Alandzkich, przewiezionego do portu Hango, a następnie do Warszawy [4]) z planowanej na 1926 roku [4] rozbiórki soboru na Placu Saskim. Schody znalazły się przy głównym wejściu od ul. Batorego. W 1928 roku zmniejszono kubaturę zatwierdzonego już poprzednio projektu budowlanego o 10% i przyznano na budowę 750 tys. zł Gmach główny w stanie surowym został ukończony w 1929 roku, a 22 grudnia odbyło się poświęcenie budynku. Pod głównym wejściem wmurowano akt erekcyjny. Do częściowego użytku gmach główny został oddany w 1930 roku (wtedy nastąpiła przeprowadzka Instytutu z Pałacu Staszica). W 1933 roku otrzymano 195 tys. zł na wykończenie wnętrz, ogrodzenie posesji, uporządkowanie otoczenia oraz budowę pawilonu geofizycznego. Finalizacja budowy nastąpiła w latach 1934 i 1935 dzięki Funduszowi Pracy (30 tys. zł w 1935 roku i 50 tys. zł w 1936 roku). Prace budowlane zakończono w czerwcu 1936 (1939 [1]) roku [6]. Całkowity koszt budowy wyniósł 2.3 mln zł [4].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Plan parteru

[1920] Plan parteru (źródło)

Rzut

[1920] Rzut (źródło)

Przekrój części północnej

[1920] Przekrój części północnej (źródło)

Plan okolicy

[1920] Plan okolicy (źródło)

Elewacja północna

[1920] Elewacja północna (źródło)

Wnętrze Instytutu Geologicznego

[1925] Wnętrze Instytutu Geologicznego (źródło)

Instytut Geologiczny

[1925] Instytut Geologiczny (źródło)

Zachodnia część pawilonu południowego

[1926] Zachodnia część pawilonu południowego (źródło)

Państwowy Instytut Geologiczny od południa

[1930] Państwowy Instytut Geologiczny od południa (źródło)

Wnętrze Instytutu Geologicznego

[1934] Wnętrze Instytutu Geologicznego (źródło)

Instytut Geologiczny

[1934] Instytut Geologiczny (źródło)

Elewacja boczna korpusu głównego

[1934] Elewacja boczna korpusu głównego (źródło)

Plan parteru

[1934] Plan parteru (źródło)

Plan pierwszego piętra

[1934] Plan pierwszego piętra (źródło)

Elewacja boczna

[1934] Elewacja boczna (źródło)

Elewacja południowa

[1934] Elewacja południowa (źródło)

Budowa

[1934] Budowa (źródło)

Instytut

[1936] Instytut (źródło)

II wojna światowa i Powstanie Warszawskie:

Podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku poza salą muzealną, gdzie uległ zniszczeniu szklany dach oraz większość eksponatów, budynki niewiele ucierpiały [4].

Według niektórych źródeł Instytut nie działał w okresie okupacji niemieckiej [16]. Według innych w połowie października 1939 roku do Warszawy przybyli pracownicy berlińskiego Amt fur Bodenforschung (prof. Paeckelmann i dr Barnitzke), którzy wystąpili z propozycją kontynuacji funkcjonowania instytucji, a polski personel wrócił do pracy w listopadzie. Reorganizacja nastąpiła w kwietniu 1940 roku, kiedy zmieniono nazwę na Amt für Bodenforschung. Dyrektorem został prof. Brinkmann, a od kwietnia 1944 roku prof. Petraschek [4].

Sala ekspozycyjna Muzeum Geologicznego została zniszczona w trakcie nalotu wojsk radzieckich w 1943 roku [4].

W okresie okupacji zginęło co najmniej 25% pracowników, budynki zostały zniszczone w 95%, aparatura w 50%, zbiory muzeum w 70%, a księgozbiór w znacznej części wywieziono przez okupanta, częściowo uległ też zniszczeniu w czasie Powstania Warszawskiego [4].

Odbudowa stolicy:

W styczniu 1945 roku do zrujnowanego Instytutu przybyli pierwsi pracownicy. W lipcu przystąpiono do odbudowy, a jesienią 1946 roku do Warszawy przeniosła się tu dyrekcja Instytutu. Gmach został wyremontowany w latach 1946-1947 [4].

Dyrektor Jan Czarnocki zdecydował, że musi powstać nowy gmach umożliwiający prowadzenie badań. Głównym projektantem został Marek Leykam [4], współpracował z nim Czesław (Witold [13]) Krassowski. Modernistyczny pawilon zajął znaczną część ogrodu usytuowanego pierwotnie od ul. Rakowieckiej [1]. Jak wiele projektów Leykama, jest to tzw. żyletkowiec o ścianach z prefabrykowanej żelbetowej ramy [13]. Budowę rozpoczęto w 1948 roku, a w 1952 (1955 [1]) roku budynek został oddany do użytku [4]. Gmach nosi obecnie imię Jana Wyżykowskiego, odkrywcy złóż miedzi i srebra na Dolnym Śląsku [4] i pełni funkcję gmachu głównego PIG [5].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Lokalizacja studni i domku mieszkalnego

[1945] Lokalizacja studni i domku mieszkalnego (źródło)

Sala ekspozycyjna Muzeum Geologicznego

[1950] Sala ekspozycyjna Muzeum Geologicznego (źródło)

Budowa nowego gmachu Instytutu Geologicznego

[1950] Budowa nowego gmachu Instytutu Geologicznego (źródło)

Budowa

[1952] Budowa (źródło)

Fronton budynku głównego PIG

[1955] Fronton budynku głównego PIG (źródło)

Przemiany 1989-2000:

W 1999 roku dokonano remontu budynku muzeum [9].

XXI wiek:

Na przełomie XX i XXI wieku budynki przeszły gruntowną renowację, zyskały m.in. nową elewację oraz pokrycie dachowe. W 2002 roku pod główną salą ekspozycyjną otwarto nowy magazyn zbiorów, wybierając spod gmachu grunt metodą górniczą [5].

U zbiegu ul. Rakowieckiej i ul. Wiśniowej w 2006 roku stał potężny mamut, reklama Muzeum [7].

Baza stron www, gdzie można znaleźć grafiki:

Główna sala wystawowa

[2007] Główna sala wystawowa (źródło)

Model dinozaura – dilofozaura

[2007] Model dinozaura – dilofozaura (źródło)

Granitowy głaz narzutowy przed wejściem

[2007] Granitowy głaz narzutowy przed wejściem (źródło)

Gmach Instytutu

[2007] Gmach Instytutu (źródło)

Państwowy Instytut Geologiczny – główne wejście, po prawej głaz narzutowy

[2009] Państwowy Instytut Geologiczny – główne wejście, po prawej głaz narzutowy (źródło)

Państwowy Instytut Geologiczny - budynek C

[2009] Państwowy Instytut Geologiczny - budynek C (źródło)

Wejście do Muzeum Geologicznego

[2009] Wejście do Muzeum Geologicznego (źródło)

Nosorożec włochaty

[2009] Nosorożec włochaty (źródło)

Niedźwiedź jaskiniowy

[2009] Niedźwiedź jaskiniowy (źródło)

Dachi gzyms

[2009] Dachi gzyms (źródło)

Część południowa korpusu głównego

[2009] Część południowa korpusu głównego (źródło)

Kolumny

[2009] Kolumny (źródło)

Studnia i schody

[2011] Studnia i schody (źródło)

Fragment ceglanych fundamentów przedwojennego domu mieszkalnego

[2011] Fragment ceglanych fundamentów przedwojennego domu mieszkalnego (źródło)

Sentencja

[2011] Sentencja (źródło)

Elewacja północna

[2011] Elewacja północna (źródło)

Rotunda

[2011] Rotunda (źródło)

Gmach centralny

[2011] Gmach centralny (źródło)

Wschodni pawilon południowy i przejazd na dziedziniec

[2011] Wschodni pawilon południowy i przejazd na dziedziniec (źródło)

Wschodni pawilon południowy

[2011] Wschodni pawilon południowy (źródło)

Gzyms

[2013] Gzyms (źródło)

Gzyms

[2013] Gzyms (źródło)

Posadzka

[2013] Posadzka (źródło)

Szkielet mamuta włochatego

[2013] Szkielet mamuta włochatego (źródło)

Część południowa korpusu głównego

[2014] Część południowa korpusu głównego (źródło)

Nowy budynek i kapliczka na drzewie

[2014] Nowy budynek i kapliczka na drzewie (źródło)

Muzeum

[2015] Muzeum (źródło)

Makieta jaskini

[2015] Makieta jaskini (źródło)

Makieta pustyni

[2015] Makieta pustyni (źródło)

Budynek powojenny

[2015] Budynek powojenny (źródło)

Budynek powojenny

[2015] Budynek powojenny (źródło)

Wejście

[2017] Wejście (źródło)

Szkielet mamuta

[2017] Szkielet mamuta (źródło)

Ekspozycja

[2017] Ekspozycja (źródło)

Plan Muzeum Geologicznego

[2017] Plan Muzeum Geologicznego (źródło)

Posadzka

[2017] Posadzka (źródło)

Posadzka

[2017] Posadzka (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Model wulkanu

[2018] Model wulkanu (źródło)

Posadzka

[2018] Posadzka (źródło)

Muzeum Geologiczne

[2018] Muzeum Geologiczne (źródło)

Tympanon od północy

[2018] Tympanon od północy (źródło)

Zaktualizowano: 08 - 2018